“Dit is dikke zever!”

Een kopgroep van vier passeert het hooggelegen kerkje van Wanne op een frisse zondagmiddag in augustus. De vier renners dalen af naar het decor voor één van de meest kolderieke en beschamende wedstrijdsituaties van de afgelopen tien jaar.
Maar dat blijkt straks, na nog een klein uur koers.

Dit is dikke zever! Eerst moeten we drie dagen ons leven riskeren in Nederland, met al die rotondes, vluchtheuvels en middenbermen en nu dit. Als het zo moet kan ik beter een cafeeke gaan zoeken en een Leffe drinken.’

Lees verder op: http://hetiskoers.nl/2012/in-het-geheugen-gegrift-een-accident-de-course-in-de-eneco-tour/

 

‘Het Kopje? Dat slaat in je benen, man!’

Wielrenners uit Amsterdam en omstreken hebben slechts één korte beklimming toebedeeld gekregen. Gelukkig wel een heel bijzondere. Een klim met variatie in wegdek en stijgingspercentage, met bochten en rechte stukken en in een prachtige omgeving: het Kopje van Bloemendaal.

Het Kopje heeft slechts één prof als ambassadeur toebedeeld gekregen. Gelukkig wel een heel bijzondere. Amsterdammer Gerrie Knetemann koesterde het Kopje. Hij trainde er vaak en lang en sprak er veel over. En hij ontmoette er zijn vrouw Gré.

Helaas, Gerrie is er niet meer. Maar het is een prettige gedachte dat er ook over het Kopje ooit een regenboogtrui reed.

Lees verder op: http://hetiskoers.nl/2012/het-kopje-dat-slaat-in-je-benen-man/

Rooks en Theunisse, Koningskoppel

Steven Rooks en Gert-Jan Theunisse. De laatste Nederlandse namen die Franse wielerliefhebbers nog écht met ontzag uitspreken: ‘Rookse et Thuunisse!
De laatste Nederlandse bergkoningen. Niemand in Nederland bracht de bolletjestrui naar Parijs, behalve de twee ploeggenoten van team PDM. Rooks bracht ‘m zelfs naar Warmenhuizen.
Volgend jaar is het alweer vijfentwintig jaar geleden. Een goed moment voor een speciale uitgave over de twee klimmers, dacht auteur Peter Tetteroo.

Lees verder op http://hetiskoers.nl/2012/rooks-en-theunisse-koningskoppel/